In de ankers

Hoe vijftig rijden opeens leuk kan worden:

Klik

Dag droom

Verzeild in gedachten nader ik kalm rijdend de Maastunnel. Een korte rij auto's wacht voor het licht en ik sluit achter aan. Een fel zonnetje vanaf de zijkant schijnt de auto in, wat de dromerij alleen maar bevorderd.

Plotseling klinkt een megafoon. De vervormde stem spreekt maar het komt niet binnen en de droom kabbelt door. Dan spreekt de stem opnieuw. Het is echt. Ik droom niet meer, hier wordt iets gezegd!

Ik spits mijn oren, maar precies dan zwijgt de stem. Mijn ogen speuren de omgeving af, op zoek naar de bron van het geluid, terwijl mijn hoofd zich inspant te reconstructueren of ik achteraf nog iets kan maken van wat ik net hoorde. En ik zie ze: de hoornvormige speakers.

'U kunt nú keren!'

Dat was duidelijk. En dwingend. En echt. Maar wie moet keren? Ik? De hele rij? Iemand die ik niet zie? Het valt me op dat overal het verkeer stilstaat, als opeens vooraan een dikke vrachtwagen optrekt en met een ruime bocht over de hele breedte van de weg keert.

Aha. Het is hij! Hij is hoger dan wat van de borden mag...

Lijkt me lastig; een dyslectische vrachtwagenchauffeur.

Taxi!

Echt onaardig is hij niet, mijn Rotterdams-Hindostaanse taxichauffeur. Maar om te zeggen dat het gezellig is, ook niet echt. En mijn deur valt niet goed in het slot. Hij bromt iets en vraagt waar de straat is, die ik noem.

'Heb je een beetje leuke avond? Gewoon rechtdoor hier, totaan de brug en dan rechts.'
Hij mompelt een antwoord over geld. Maar daar vroeg ik niet naar.
'Nee, of je leuke klanten hebt vanavond.'
Zijn halfzachte brein is ergens anders, of hij begrijpt me niet. Maar het kwartje valt traag.

'Ja hoor.'

Ik zeg niks meer. Ik kijk wel uit. Hij heeft geluk dat er een paar bier inzit en dat ik niet een onderwerp opdis waar hij in bed nog over denkt.

'Stop hier maar.'
Ik kijk op de meter, hij zegt niks. Ik heb tien euro.
'Laat maar zitten, klootzak.'
Dat laatste denk ik. Maar als ik uitstap, valt de deur weer niet in het slot. Dat ie het maar weet.

Ausweis bitte!

Mmmmm. Het jaar is vijf dagen oud en ik heb al een prent aan de broek. Ik reed de agent in kwestie zelfs bijna aan. Zonder pet stapte hij op mijn rijbaan om me te doen stoppen, terwijl ik dacht dat het een debiel was, die nog zo nodig moest oversteken, waar ik dan maar omheen moest zeilen.

Hij draait het laserapparaat naar me toe, dat 74 aangeeft.
'U mag hier maar 50.'
'Ik weet het.'
'Daar krijgt u een bekeuring voor.'
'Dat begrijp ik.'

Wat ik niet begrijp, is dat je als brave burger naar je werk wil, en dat precies dán de kit je staat op te wachten, verscholen achter een pilaar van een viaduct.

Ik wilde bijna in het Duits antwoorden.

Gezellig op visite

Onderweg naar mijn overheerlijke kerstdiner rijdt er een twijfelende leaseauto voor me. Van uiterst links op de linker baan tot half over de strepen rechts. Wanneer het kan, haal ik ze in en kijk naar binnen.

Vrouw rijdt en manlief zit er naast. En ik stel me zo voor:

Hij draait 50.000 kilometer per jaar en zij rijdt nooit. Maar omdat het kerst is, moet zij rijden, zodat hij kan zuipen.

'Rijd eens door!'
'Ja, mag ik even wennen hoe het ook al weer ging?!'

Stil

'Je rijdt wel erg dicht langs die auto, vind je niet?'
'Ik ken deze auto ook helemaal niet.'
'Het gaat net als in alle andere auto's hoor. Drie pedalen en een stuur. Niks geks aan.'

Stil

'Nu rijd je wel erg ver naar links hoor.'

Op een bepaald moment voegt de auto in op de rechter baan en ik passeer. Bij die gezichten zou ik niet graag aanschuiven.

En de kerst moest nog beginnen.

Had ik maar...

Telefoon:
'We zitten in de kroeg. Kom je ook?'
Ik twijfel. Eindelijk een dag niet zoveel en dan naar de kroeg...

Zwak als ik ben, loop ik een half uur later naar het tafeltje waar ze zitten, groet en loop met gebarentaal naar de bar om te bestellen. Het is rustig. Zeker voetbal op tv. Of de regen.

Als ik mijn bestelling doe, vraagt de barkeeper voorzichtig of het wel verstandig is om de ene van het tweetal nog bier te schenken. Ik lach.
'Zo zit hij in elkaar. Beetje druk mannetje', waarna hij doet wat ik vroeg: bier schenken.
'Er zit tien procent in he', probeert hij nog, maar ik loop al weg.

Halverwege het glas begrijp ik de barman. Hij praat te hard en is obstinaat.

Als we kort daarop weggaan, is hij lang bezig met zijn jas. Geduldig wacht ik. De dame van het gezelschap is al bijna buiten. Ik schrik. Echt. Uit het niets roept hij iets racistisch.

Met een lach om de mix van schaamte en boosheid te verbergen, maan ik hem tot haast.

Maar dat hoeft al niet meer. De ober, door hem consequent garçon genoemd, is vanachter zijn bar geschoten en heeft hem vast. Hij moet eruit, en wel nu! En ooit terugkomen mag ook niet.

Op weg naar huis besef ik terdege dat ik me beter aan mijn oorspronkelijke gevoel had kunnen houden.

Had ik dat nou maar gedaan...

Wat te vertellen

Ik stop het busje in een schijnbaar uitgestorven deel van Spangen. Er moet een bank uit en wat losse verhuisdingen. Het is al duidelijk dat de poten er moeten worden afgeschroefd, want,

dah pas nie.

Met de hand krijgen we ze eenvoudig los en de eerste bank is uit de laadbak.

'En als de pehlisie nou komt, of de brandweer...', zegt een kleine man, grijs, shaggie tussen de lippen, vanaf de stoeprand, met zijn hondje aan de lijn.
'Dan?'
'Die kenne der niet door zo'
'Maar verwacht u ze dan?'
'Je ken toch nooit weten.'
'Nee, dat is waar, je ken nooit weten. Maar zal ik de bus weghalen als iets zich voor doet?'

Hij vind het goed. Thuis weer wat te vertellen.

Kunt u mij de weg naar...

Ik rijd met drie dames in het donker verdwaald langs idyllische huisjes en mooie watertjes, als plotseling een vrouw met een witte wolf en een heel klein hondje voor ons opdoemt. Ik stop, stap uit en vraag haar de weg uit dit doolhof. Met één oog op de wolf hoor ik haar zeggen dat we drie keer links moeten en dan, bij de stoplichten, drie keer rechts. Het is als in Twin Peaks. Ik wijs nog vragend op het bord 'Wijk Uit'. Ze lacht, ik stap in maar verdwaal nog dieper.

Eindelijk zien we op groezelige, verweerde borden Wateringen, of all places.

We zijn er.

Echt.