Oorverdovend

Het is de laatste tijd wat stil hier, om niet te zeggen oorverdovend. En jazeker, ik zal mij weder vaker laten horen. Andere ook leuke bezigheden noopte mij tot minder schrijven. Een fijn fotoreisje door oostelijk Europa bijvoorbeeld. U hoort mij niet klagen over slecht weer. Of over gebrek aan leuk.

En, dat ook, ik raakte wat uitgekeken op mijn eigen schrijfsels. Daar doe je niks aan. Het was zo erg dat ik uw reacties pas pas las. Ik schaam mij diep. Maar die mijn hart verwarmde natuurlijk, want gemist worden doe je door vrienden. Virtueel, zoals Lennard al mooi verwoorde, maar toch.

Om het kort te houden, fijn dat u er nog bent. Ik neem mijn plaats weer in. In alle rust.

Geen beginnen aan

Ik zie hem staan in zijn trainingspak en kan hem niet meer ontwijken, dus zeggen we 'hoi'. Hij doet veel moeite het te laten lijken alsof hij me maar vaag herkent en binnen één zin zitten we op dood spoor. Dit wordt niks. Het gesprek is net begonnen en het gaat nu al nergens over.

En flink aantal jaar geleden had hij zakelijk iets van mij nodig, maar door zijn structuele onkunde, kreeg hij niet voor elkaar wat hij wilde. Ik herinner me zijn eindeloos en langdradig gezever, waarmee hij onder zijn eigen schuld wilde uit kruipen.

Opeens, bijna goed getimed, weet hij het weer. Hij haalt het voorval aan en begint opnieuw met ontkennen. Maar zijn ogen lichten op.

'Ja, ik was toen al bezig met filmen. Best goed. Ik was werkloos en via één of ander project hadden ze gevraagd dit en dat te maken.'

Er volgt meer kansloze zelfverheerlijking, met grote namen en pocherige zinnen. Maar ik heb er genoeg van en vraag:

'Wat doe je nu dan? Wat doe je met je films?'
'Nee.'
Hij kijkt strak voor zich uit.
'Nee? Wat is dat voor antwoord?'
'Ik heb geen werk.'
'Nóg niet?!'

Ik zeg het iets te hatelijk, waardoor het gesprek eindelijk stopt. Aardig tegen hem blijven heb ik vroeger al eens geprobeerd. Geen beginnen aan.

Verwerking

Bij de afvalboer:

'Ik heb wat grote lege dozen en vijftien monitors.'
'Bedrijf of particulier?'
'Bedrijf.'
'Dat kost minimaal 60 euro.'
'Om afval weg te gooien?'
'Regels m'neer. Maar als u naar het Kleinpolderplein rijdt, kunt u het gratis kwijt.'

Kleinpolderplein (twintig kilometer verderop):
'Ik heb wat grote lege dozen en vijftien monitors.'
'Bedrijf of particulier?'
'Bedrijf.'
'Die dozen kunt u niet hier kwijt en die monitors kosten, ik zal je matsen voor een halve kuub, 23 euro.'
'Maar het was gratis?'
'Wie zegt dat?'
'Uw collega bij jullie andere vestiging.'

Hij belt, belt nog eens, draalt rond.
'Ik ga uitzoeken wie gezegd heeft dat het gratis was.'
'Maar ik wil alleen deze troep kwijt.'
'Gooi maar in deze krat, maar de dozen moet u ergens anders brengen.'
'Waar?'
'Geen idee. Maar niet hier.'

Opeens begrijp ik het woord 'afvalverwerking'.

Dood aan den oorlog

Ik blijf het een stoere actie vinden van de mannen in het Glazen Huis op de Neude. Draaien tegen landmijnen... een wel heel goede zaak. Volgend jaar tegen álle oorlogstuig!!

Maar ze houden me ook uit mijn slaap. Nooit geweten dat televisiekijken zo verslavend kon zijn. Ik ben namelijk nogal een zapper. Als het me niet boeit, ben ik weg. De commerciëlen helpen daarbij door steeds reclames in te brengen. Een kleine kans dat ik de rest van het programma nog zie.

Hoe dan ook, dit is geweldig! Mensen die geld komen geven, korte praatjes houden, mooie muziek aanvragen. Fascinerend. Die saamhorigheid valt me niet tegen. Er spreekt veel hoop uit.

Dát vind ik pas een kerstgedachte.